Selecteer een pagina

Zondagavond half negen. Ik moet toch ff naar buiten. In het kader van social distancing had ik al eerder besloten om voorlopig alleen ’s avonds laat of ’s morgens vroeg te gaan zolang het nog kan. Een rondje Bergsingel-Gordelweg-Vroesenpark en weer terug was het plan, maar na 5 meter draaide ik me om en besloot een rondje door de stad te lopen. Juist nu. Rotterdam, mijn stad. Rotterdam, die wereldstad. Althans dat vinden wij Rotterdammerts vooral zelf. New York in het klein en A’dam in het kwadraat. Het is hier stil op straat in die wereldstad. Heel stil. Op de ijzige wind na. De restaurants zijn gesloten en het leven vindt plaats achter gesloten ramen en deuren. Ik passeer diverse trams en tel gemiddeld 5 passagiers per tram. De meeste bestuurders op afstand achter rood/wit afzetlint.

Het is een prachtige avond om hard te lopen. Fris, maar helder. En het centrum van Rotterdam, inclusief een rondje stadsbruggen stelt nooit teleur. Genieten, zeker nu. En ik geniet in zekere zin ook van de rust, maar het heeft iets surrealistisch. Het klopt niet. Een absurde stilte voor de storm waarvan bijna iedereen nu toch zou moeten beseffen dat ie eraan zit te komen. Bijna, want luisteren naar wat er gezegd wordt, beseffen wat het betekent en dan doen wat er gevraagd wordt blijkt dit weekend toch voor velen een te ingewikkelde opgave. Menselijk gedrag maar toch. Ook online zie ik gedrag waar ik vraagtekens bij zet. Los van het overgrote deel aan prachtige, positieve en creatieve initiatieven en tekenen van saamhorigheid verdwijnt het grijze gebied naar de achtergrond en denken mensen soms meer in termen van zwart of wit. Tot tien tellen of simpelweg een vraag stellen voor te oordelen ipv direct te veroordelen, het blijft moeilijk voor sommigen.
Ook zakelijk Nederland reageert divers kijkend naar wat er allemaal voorbij komt op LinkedIn. Van zakelijke noodkreten waar binnen een maand een cashflowprobleem dreigt, tot creatieve en innovatieve nieuwe oplossingen om aan de veranderende vraag te voldoen waar dat kan. Maar ook grote en minder grote bedrijven die vooral geven in plaats van nemen. Die hun maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen of van de nood een deugd maken. Ik observeer het, sla sommige dingen op en laat de rest van me af glijden. Er zijn belangrijkere dingen aan de hand waar ik me druk om kan maken, zowel zakelijk als privé en als mens.

Op de Coolsingel ter hoogte van de Koopgoot denk ik aan de aangrijpende woorden die een arts uit de frontlinie in de ochtend op Facebook postte. Een tekst die inmiddels in vele talen uitgesproken kan worden en beschrijft wat velen van ons niet en nooit zullen bevatten. In de loop van de dag werd er massaal op gereageerd, maar het daadwerkelijke gevoel wat erbij komt kijken zullen de meeste lezers (gelukkig) nooit met zich meedragen. Zij en haar collega’s wel. Ik hou mijn hart vast als de druk in een razend tempo nog verder wordt opgevoerd. En één ding staat vast, er vallen eerst nog veel meer slachtoffers voordat het minder zal worden. Ik bedenk me hoeveel mensen ik ken/via het hardlopen contact mee heb gehad die werkzaam zijn in de zorg, van spoedeisende eerste hulp arts tot huisarts, van verpleegkundige tot anesthesist, doktersassistentes, medisch secretaresse, dispatchmedewerkster, ambulancebroeder en meer. Ze gaan het enorm zwaar krijgen de komende periode, zeker wanneer Nederland niet voldoende naar hen luistert.

De paar mensen die ik vanavond op straat tegen kom lijken zich gelukkig wel allemaal te houden aan de social distancing richtlijn. Met een boog loopt men om elkaar heen, of men kiest tijdelijk de andere kant vd straat tot men elkaar gepasseerd is. Het doet me goed. Nederlanders die nu luisteren. Die snappen dat onze ingebakken burgerlijke ongehoorzaamheid even plaats moeten maken voor gezond verstand en respect voor de uitdagende periode die we voor de boeg hebben. In dat opzicht ook veel respect voor de Nederlandse politici die zich nu als ware leiders laten gelden. Ik heb de politiek weinig gevolgd de afgelopen jaren, maar nu het erom gaat, nu leiderschap en duidelijkheid vereist is zie je wie er staat en wie er door de mand valt. Mark Rutte, Hugo de Jonge, Wopke Hoekstra (toekomstig minister-president?) en Bruno Bruins maken indruk. En ja, soms heb ik initieel een andere mening over een besluit, maar dat is ok. Zijn onze politici, medici en wetenschappers slimmer dan die in de landen om ons heen? Nee, dat denk ik niet. Zijn ze dommer dan? Nope. Dat lijkt me ook heel sterk. Ze handelen op basis van de specifieke informatie en kennis die ze ontvangen en dat is niet de informatie laat staan het kennisniveau waar de resterende 17 miljoen virologen over denken te beschikken.

De kilometers vliegen inmiddels voorbij en ik ren na een rondje stadsbruggen richting Erasmus Medisch Centrum ipv naar de Coolsingel. Het is er stil. Alsof er niks aan de hand is. De auto met billboard van Feyenoord en Ajax om de mensen een hart onder de riem te steken is nergens te bekennen. Een ambulance verlaat het terrein en rijdt zachtjes richting de Westblaak. Voor de zoveelste keer op weg naar Brabant wellicht, wie zal het zeggen. Via het nagenoeg verlaten Centraal Station en het Hofplein ren ik naar huis. Een kleine 12 kilometertjes weggetikt. Alleen. Heerlijk. Soort van. Benieuwd wat de komende week gaat brengen.

Rotterdam. Stille stad. Maar de Mac op de Coolsingel was open. Soort van. Wereldstad.